Pack a bag, jump on a plane, explore the world and be free.

1
Hoe was Ierland? Ja, leuk.
2
“I wouldn`t call this a holiday, would “ya”?
3
“I want you to take the flowers with you to home”
4
On top off the world!
5
Do you know where you need to be?
6
The world is so small, nowdays
7
Ik ga op reis*

Hoe was Ierland? Ja, leuk.

  • DSC_0039bw
  • Afsluitingsmaal
  • DSC_1031bwklein
  • DSC_0791
  • DSC_0774
  • DSC_0507
  • toryisland2
  • Tory Island (3)
  • Mobiel (13)
  • DSC_0302
  • DSC_0897
  • DSC_0251
  • DSC_0820
  • DSC_0469
  • DSC_0410
  • DSC_0070

Ik geloof dat ik al 20 openingszinnen voor mijn laatste blog heb bedacht, maar ik geloof niet dat het wat gaat worden.
En daarbij weet ik ook niet zo goed hoe ik na m’n openingszin verder moet gaan. Ik wil alle leuke momenten zo graag vertellen, maar waarschijnlijk klinken al mijn tofste momenten, saai, saaier en saaist voor de rest van de wereld.

Als mensen vragen hoe Ierland was, dan kom ik nog steeds niet verder dan ‘ja, leuk’, ‘ super gaaf’,  ‘ super mooi’.  Dus zal deze blog waarschijnlijk bestaan uit random verhalen, om toch iets te vertellen, ik moet toch wat ;-).

2 maanden in mijn eentje reizen was super vet, een aanrader en iets om nog weer te doen.  Ik heb zoveel toffe mensen ontmoet, tot midden in de nacht gepraat, gekaart(focking farmers), guinness gedronken en dezelfde mensen weer aan de andere kant van het land opnieuw ontmoet. Bergen beklommen, de top bereikt, m’n Ierse bammetjes daar gegeten, m’n dieptepunt bereikt, en veel nagedacht, heel veel. En alles gedaan wat ik wilde.

Tijdens een wandeling van Donegal Town naar de Blue Stick Mountains (waar ik nooit ben aangekomen), kwam ik een oude mevrouw met haar kleinkinderen tegen. Hier raakte ik mee in gesprek en heb ik een uur mee gepraat. Op een gegeven moment kwamen we op het punt dat ik vertellen dat als ik een bepaald ding zou laten gebeuren, bepaalde mensen hier minder blij mee zouden zijn en toen zei deze mevrouw oud en wijs en uiteraard meer dan gelijkhebbend:
” You don’t have to please anybody else , you only have to please yourself”.
En ik ben er van overtuigd dat we op de wereld zijn om dingen voor elkaar te doen, elkaar te helpen & te geven *drama face*, maar ze had zeker gelijk.  Dat dus.

Om even lekker random verder te gaan:

Tijdens één van de gesprekken met de vader van het gezin vroeg hij of ik ooit weleens gehuild had van geluk. Ik kon me nog wel herinneren dat ik een gat in de lucht sprong toen ik eindeeeeelijk m’n papiertje voor kinderopvang in m’n handen kreeg,maar echt huilen van geluk. Don’t think so.

Maar toen ik in Derry, uitzicht op de ‘peace bridge’  (op een iets) zat, toen moest ik toch huilen van geluk. Het moment dat je realiseert dat je het toch maar even geflikt hebt. Tuurlijk 2 maanden is kort, geen wereld prestatie, het is niet lang, het was niet ver, ik heb niet bunjeegejumpt, een tattoo laten zetten of geskydived. Maar ik ben er ‘stiekem’ toch wel  trots op dat ik in m’n eentje op reis ben gegaan. En dat ik het overleefd. En dat ik het super gaaf vond. En dat ik weer weg wil. En dat ik dat ook zeker ga doen.

Om weer terug te komen op Donegal: toen ik daar afscheid nam van de eigenaresse van het hostel, riep ze me na: “Be happy!”. Ik weet niet waarom, maar ik vond het mooi en weer eens wijs. Wie ben ik om mijn eigen geluk in de weg te staan en wie zijn anderen al helemaal om mijn geluk in de weg te staan.  Not gonna let that happen again.

En zoals veel reisgidsen al beschreven: “de meeste mensen die naar Ierland gaan, worden verliefd en willen weer terug”.  Guess I’m not an exception.

En, nog een nummer uit Derry, om deze toch al dramatische (kuch :-) ) blog af te sluiten.

 

“Because the memories that we keep, should be the one who let us sleep,  with nothing but a smile upon our face”.

“I wouldn`t call this a holiday, would “ya”?

  • received_m_mid_1397042583731_294d5c44438831b208_2
  • 20140331_142731
  • 20140401_131946
  • 20140411_200238

How much weight that bag?” “13kilos sir” “oh.myy. crazy crazy”.

I am not quite sure if I would call this a holiday either , was mijn gedachte toen. Want ik heb in  1 week tijd mn hoogtepunt em dieptepunt bereikt en dat is zwaar vermoeiend kan ik je vertellen.

Vorige week in het prachtige gebied Connemara geweest,  2 nachten in het Connemara sleepzone hostel verbleven, the middle of nowhere, uitzicht op de prachtige wateren. Aanrader!

Een fietstocht van 1, 5 uur gehad naar het national park,  wat fantastisch was. Geen foto’s gemaakt (ik doe niet aan spijt in Ierland. .. ), maar zoals mn bustour genootje zei ” if you cant capture the moment in a photograph,  capture it in your heart” Zoet en dramatisch,  maar ik denk niet dat dat beeld ooit nog weggaat haha. Vervolgens the Diamond Hill beklommen in het national park,  hoe gaaaaaaaf. En weer naar huis gefietst, (was minder) en nog een kwartier gewandeld terug naar het hostel (kruipend). De avond gespendeerd met een groep studenten en spelletjes. The so called “uncool” people are the coolest and  best in the world.

De avond erop een fantastische avond in Galway gehad, in de pub.

Afgelopen weekend familie op bezoek gehad in Ierland.  Ik wilde ze het beste laten zien van Ierland haha,  helaas had het weer de overhand de eerste dag.  Maar de dag in Dingle maakte daarna veel goed. Over het bed en breakfast maar niet te zwijgen. Een bad, een 2 persoonsbed, een ontbijt.

Daarna was ik kapot,  kon wel janken en wilde ik zo snel mogelijk naar huis, het heeft me 3 nachten gekosts voordat ik mezelf weer bij elkaar geraapt had,  maar nu heb ik het gevoel alsof de wereld weer aan mn voeten ligt hehe. Gisteren en eergisteren naar het Wicklow national Park geweest,  route van 4 uur gelopen naar de top.

Eenmaal op de top dacht ik dat ik hallucineerde: “Zo,  daar ligt er ook 1 languit zeg.” Maar nee, het waren toch echt Belgen.

Vandaag heerlijk een poging gedaan om zeehonden te spotten,  helaas,  niet gespot, maar wel een mooie wandeling langs de cliffen gehad.

En ik hou van mn huidige hostel. Ik heb een douche waarmee ik in kan stellen hoe hard ie gaat,  hoe warm ie wordt (no more burning) en de douchekop is verstelbaar. En ik heb een bank in mn kamer. Lucky day,  lucky day.

En nu ga ik me op mijn Spaans richten,  wordt niet nader vervolgd.

En fijne verjaardag opa!

*computers kennen ze hier niet, dus goede foto’s ook niet.

 

 

 

“I want you to take the flowers with you to home”

  • DSC_0251smll
  • DSC_0289smll
  • Wraps
  • DSC_0011
  • DSC_0059small'
  • DSC_0084small
  • DSC_0180small
  • DSC_0211small
  • DSC_0184
  • CSC_0325small

________________________
“You can put it in your bag.” Aldus de 5 jarige dochter. Ik heb het vage vermoeden dat madeliefjes het niet zo lang gaan overleven, maar ik vond het wel een mooie gedachte (en uiteraard vind ik het ook het proberen waard).
De kinderen zullen mij waarschijnlijk na een paar dagen alweer vergeten zijn, hoe leuk en gezellig we het nu ook hebben (Is Daniella going to stay long daddy?) maar voor mij heeft deze trip wel een iets specialere betekenis, dus de bloemen zal ik hopelijk nog lang bij me dragen *drama face*.

Ik heb volgens mij zojuist het beste kado ever gegeven aan alle kids: een haarbandje:O De gezichten, iets met als een kind zo blij.

I Wish people would stop yelling & start listening
West Ierland staat erom bekend,  maar ik kan er nog steeds niet over uit hoe aardig, beleefd en behulpzaam de mensen hier zijn.  Ik zou willen dat de rest van de  wereld dit als voorbeeld neemt, dan zou de wereld weer een stukje mooier zijn.

Zaterdag was ik in Kilkee, bij de cliffs (jaaaa, weer cliffs), met hagel, storm, regen en zon (dit weerprogramma werd elk uur herhaald). Ook daar kwam de vriendelijkheid me weer tegemoet en in het geval van de barman vond ik dit helemaal geen probleem; ” If you need something, just call me”. Ok.

Daarnaast houd ik van het favo zinnetje van de Ieren
“Take Care”. Het klinkt alsof ze er daadwerkelijk ook om geven dat je niet van de cliffs afdonderd.

Und verder
Vorige week heb ik ST Patricks Day “gevierd”, naar de parade in Limerick geweest. Het was vooral een “advertisement parade”, maar briljant om eens mee te maken, de sfeer niet te vergeten.

Verder wordt ik echt een kei in bakken/koken zonder recept en het is een fantastische bezigheid. Vorige week zelf wraps gemaakt (ja, suikervrij ;p), gisteren yoghurtbrood met appel gemaakt (ook dat suikervrij en was met 5 min verdwenen) en zelfs de cupcakes mislukken niet meer. Misschien wordt het ooit nog wat.

Mijn laatste weekje bij de familie is begonnen! Ik ga nog een weekje “Ah you’re the girl who was walking!” uithangen, van de kinderen/little monsters genieten en dan mijn backpack weer inpakken, de bus in en who knows what’s next.

Take Care, bye!

On top off the world!

  • Cliffs of Moher
  • Doolin Pier
  • Burren landscape
  • Moher
  • Moher

_________________________________

Ken je dat gevoel..dat je het gevoel hebt dat je op de top van de wereld staat…? Dat had ik toen ik gister op Brags Head bij de Cliffs of Moher stond.. het is daar zo onbeschrijfelijk mooi.. of zoals mijn Duitse hostelgenootje omschreef: ” I don’t know wether I want to scream or cry”. Hoe toeristisch het ook is, het is zo vet daar.

Vanaf de Cliffs of Moher ben ik terug naar mijn hostel wezen wandelen, ong 2.5 uur (daarna ben ik voor een optie gegaan die ik niet beschrijf haha, om hysterica te voorkomen) in complete rust.. want ik ben ongeveer 2 a 3 groepjes mensen tegen gekomen.

Vandaag had ik dat fijne gevoel weer, toen ik op de fiets zat. Het is zo’n fijn gevoel om met 50 km/u van de heuvels af te racen, in een compleet verlaten landschap, wind die langs je suist en de regen die het landschap ontzettend gaaf wazig maakt.

Dit was het Ierland waar ik op hoopte :-)
Fijne avond :)

Do you know where you need to be?

Hoi, hello and HEI,

Ik kreeg klachten dat mijn blog zo weinig geupdated word, dus ik heb netjes een uur zitten wachten totdat de laptop was opgestart en terwijl ik zit te wachten, ben ik bezig in de Ierse cultuur te integreren; naast mij staat een kop thee, met melk.  Ik durf het nog niet helemaal aan overigens.

Om maar met de titel te beginnenÖ
Is je ooit, toen je de bus uitstapte, het volgende gevraagd: “Do you know where you need to be?” Inderdaad, mij ook niet, totdat ik in Kilrush de bus uit wilde stappen.
Het antwoord hierop was overigens “Nee”. Maar ik ben blij dat het gezin, wat ik via internet heb leren kennen, inderdaad op me stond te wachten.

Maar hier zit ik dan, sinds afgelopen zondag! Ik woon voor een maand bij een Fins gezin met 7 kinderen, de 8ste op komst!  Het liefst schreeuw ik van de daken wat ik hier allemaal heb meegemaakt, maar ik wil de privacy van de familie respecteren, dus ik ga hier niet te veel op in.

Van 8 tot 9 uur help ik met de kids, uniform aan doen, lunchbox klaar maken enz. Daarna ben ik vrij tot 2 uur.
Iedereen verwacht natuurlijk dat ik deze tijd vul met hardlopen en dat was ook mijn plan, richting de zee (zie foto), maar honden. Ik haat honden (behalve de honden van mijn vriendinnetjes haha).
En wat ik nog meer haat:
- Honden die loeihard blaffen op hun erf, zonder elektrische lijn op het erf
- Honden die zichzelf uitlaten
- Honden die zichzelf uitlaten en hun wandeluurtje naast mij voortzetten.
Dus eigenlijk: ik vermijd het wandelen of hardlopen naar het strand en ga nu de andere kant op.

Van 2-6 mag ik weer aan de slag! Zorgen dat de kids hun huiswerk maken, spelletjes doen en het geen chaos wordt.

Nu zijn ze sinds ik hier ben, helemaal geobsedeerd door de woordzoekers die ik maak. Dus heb ik vol enthouisiasme een Engelse versie voor ze gemaakt. En die zijn ze nu de hele dag aan het namaken haha.
En een troep maken.   Overigens, ik wil en moet gewoon even opscheppen: dit zeiden de ouders lief tegen me:”I can see you worked in children garden, you understand the kids and youve got them under control”.
En dat vind ik fijn om te horen, gezien het werken met kids toch alweer een poosje geleden is.

20140307_200829

Wat ik overigens minder onder controle heb zijn de muizen in combinatie met mijn all stars. Mijn angst voor muizen is niet heel groot, maar mijn haat des te meer, sinds ze mijn All Stars hebben ontdekt en er een gat in hebben geknaagd.. en als er iets is wat je niet moet doen is het aan mijn All Stars zitten, nooooo way! Overigens ben ik wel bang dat ik op een ochtend wakker wordt met een muis op mijn gezicht, daar ben ik ook niet zo van gediend.

Oh en ik wil ook nog boeiends melden over het eten! Want over het ritme hiervan ben ik nog niet helemaal overtuigd:
- 8 uur; ontbijt
- 4 uur; lunch
- 8 uur, dinner

Gezien ik normaal om 12:30 lunch, was dit best een uitdaging, die niet geheel volbracht is. Maargoed, verder klaag ik niet. Ik heb het hier leuk en geniet van de rust en stilte van Ierland.

Maar ik heb nu weekend! Morgen ga ik richting Doolin en ik blijf er een nachtje slapen. Doolijn schijnt  ” het centrum te zijn van de Ierse muziek”, dus wopwop! Vanuit Doolin  wil ik de legendarische Cliffs of Moher bekijken. Dit is een erg populaire attractie, maar stiekem ben ik ook wel benieuwd. Het schijnen reusachtige clippen te zijn met een adembenemend uitzicht bij de Atlantische Oceaan.  Ik heb ook  het plan om naar ” The Burren” te gaan, dus hopelijk heb ik daar ook tijd voor.   Ik ben benieuwd!

Verder had ik ergens beloofd dat ik vooral foto blogs zou gaan posten en geen lange posts. Helaas, alweer mislukt. Of mijn USB kabel doet het niet, of de USB poort doet het niet, dus … dan maar wat fotoäs van mn mobiel.

#Sorry voor alle rare tekens, Fins blijft een taal apart en het toetsenbord al helemaal.

The world is so small, nowdays

Het eerste wat ik in mijn handen gedrukt kreeg in mijn hostel was de wifi code. Waar ik hem volgens mij nogal raar op aan keek: ‘yeah, it’s the first thing people ask, they don’t care about their breakfast’.
Jammer genoeg, want het maakt de wereld erg klein. Ik ga weg om in m’n eentje te zijn, maar ben nog in contact met iedereen.

Daarnaast, erg belangrijk puntje : ik ben mijn zonnenbril vergeten! Ik heb er niet eens over nagedacht om dat ding mee te nemen, in het land van de regen, maar er heeft hier 3 dagen warme zon in m’n ogen gestraalt! Ik heb van Dublin genoten zonder jas.

Ondertussen is het alweer 3 nachten geleden dat ik hier ben geland en ken ik Dublin uit m’n hoofd. Bijna dan. De weg naar de Burger King; 100 m, MAC ;110 m en de weg van mijn hostel naar de Primark; 200 m.  Uiteraard heb ik de 1e 2 overgeslagen (ok, zelfs ik kan een macflurry niet weer staan). Temple Bar is een grote onlogische stratenbende, dus ik heb heel wat meters afgelegd, maar ook dat gebied zit op 300 m afstand.

Anyhow. na de eerste dag was ik bijna geneigd om SMART doelen op te stellen.. participeren Danielle, participeren. Hoe moeilijk is het. Nou, best moeilijk gezien het feit dat ik normaal nog niet eens iemand in de kroeg aanspreek. De 2e dag  daarintegen allemaal toffe mensen ontmoet en de dag mee doorgebracht

Nu op de 4e dag, ben ik blij dat ik weer uit Dublin weg mag. Het is een toffe stad, het maakt de toeristische fantasieen helemaal waar (het bier, de muziek en de boeken).. maar tegelijkertijd heeft het ook het nachtleven waar ik een gruwelijke hekel aan heb.  Ze konden niet bloter, meer verbouwd en hogere hakken dragen (zelfs de foeilellijke dagelijkse  hardloopschoenen  van de Amerikanen waren nog beter) en ik verlang naar ruuuuuuuuuuuust.

Nu ga ik rennen, want er wacht een bus, voor een trip van 4 uur lang. (De trein heeft 95 minuten vertraging, dus ik pas. Ja jongens, de NS is er niets bij.)

De volgende keer ga ik voor een fotoblog, maar mijn kabeltjes liggen ergens aan de andere kant van het hostel,  lui ja;-)

Byeeeeeeee!!!

* Sommige mensen vragen zich af waar je kan reageren (nee ik smeek niet om reacties), maar aan de rechterkant zie je een cijfer, daar kun je op klikken, dus dat.

Ik ga op reis*

En dat maakt dat ik eindelijk een excuus heb om te bloggen! Zin was er altijd al, maar om vage redenen ben ik nooit begonnen.. Maar nu zijn we hier, hoeft freakingx.com niet langer te wachten, te smachten zelfs totdat het online staat, want m’n blog is een feit. 
Ik ben geen taalgoeroe, dus verwacht geen grammaticaal foutloze zinnen of spectaculair woordgebruik, want daarvoor heb ik eerst nog een aantal studiejaren voor nodig.

Hoe dan ook: ik ga aankomende donderdag naar Ierland.
Ik ga de komende tijd genieten van al het moois wat Ierland te bieden heeft en ik ga er proberen achter te komen waar ik de komende jaren van wil genieten.
Ik ben meer een foto-maak-typ, dan een -ik-typ-wat-langere-blogs-typ, dus ik ga jullie vooral op de hoogte houden en verblijden met de schoonheid van het Ierse landschap.

I’ll keep you posted. **

 

*Denk je nu het volgende: hoe, waarom, wanneer en voornamelijk IK WIST  DIT NIET. Klik dan HIER.

** Hopelijk jij mij ook.. want weet je, reageren onder elke post kan en mag.  En er zij nog meer mogelijkheden. Gezellig!

Copyright © 2014. Freakingx